Weblog Kitty van Buren

Onderzoeksstage Suriname

Brrr... wat is het koud!

Geplaatst op: 24 november 2011 om 16:00:00
0 reactie(s)
De laatste week in Suriname bestond uit observeren, genieten, genieten en genieten. Nadat ik ben teruggekomen uit het binnenland, besluit ik al snel mijn bed op te zoeken. Een weekje naar het binnenland is erg leuk, maar wel vermoeiend. Zaterdagochtend ga ik even naar de stad, ’s middags was ik mijn kleding en ruim ik mijn spullen op. ’s Avonds staat er een leuke avond voor de deur. Rond een uur of 9 haalt Paulus mij op en vervolgens halen wij Elisa en Rineke op. We gaan naar de film! In eerste instantie wilden we naar ‘Harold and Kumar’ , maar nadat bleek dat deze uitverkocht was, gaan we naar ‘Johnny English’. Ondanks dat de film in het Engels is, heb ik enorm gelachen. Vervolgens op naar Zsa Zsa Zsu en rond 5 uur in de vroege ochtend word ik thuis afgezet om te gaan slapen. De rest van de zondag doe ik rustig aan en ’s avonds haal ik samen met Paulus eten en zitten we bij mij thuis.

Maandagochtend brengt Chico mij naar de andere kant van de stad voor een observatie op een peuterschool. Aangezien er twee peuterjuffen een examen moeten afleggen, verloopt de ochtend nogal rommelig. In de middaguren werk ik alles uit en ’s avonds komen er een aantal mensen bij mij op bezoek. Het is erg gezellig en ik ga dan ook pas rond 1 uur naar bed, terwijl de volgende ochtend mijn wekker gewoon weer om 6 uur gaat. Afijn, het is mijn laatste week, dus ik moet nog even genieten, nu het nog kan! De tweede observatiedag op dezelfde peuterschool verloopt even rommelig als de eerste dag, in verband met zwemles van een aantal kinderen. ’s Middags gaan we lekker een stukje rijden met de auto en ’s avonds belandden we bij het nieuwe huisje van Simone. Daar komen we met een aantal mensen bijeen, koken we, eten we en hebben we het gezellig. Daarna brengt Paulus mij met een autorit van 1,5 uur naar mijn huis (wat ook binnen een half uur had gekund). Het is wederom half 1 ’s nachts geworden en drie keer raden hoe laat mijn wekker de volgende dag gaat… jawel, gewoon om 6 uur!

Dit keer ga ik op de fiets naar een laatste peuterschool. Na een hele omweg gemaakt te hebben, kom ik toch nog op tijd aan. Dit is de eerste peuterschool waar het onderwijs het meeste op het Nederlandse onderwijs lijkt. ’s Middags ga ik met Pieter, Floor en Mathias naar het zwembad. Zij zijn 10 dagen in Aruba op vakantie geweest en ik ben erg benieuwd naar hun verhalen! Met een cocktailtje aan de rand van het zwembad, praten we lekker bij. Natuurlijk wordt mij weer aangeboden om bij hen mee te eten en natuurlijk sla ik dit weer niet af. ’s Avonds brengt Pieter mij weer naar huis.

Het is donderdag, de laatste dag dat ik een observatie zal uitvoeren. In de ochtend ga ik naar de peuterschool voor mijn allerlaatste observatieochtend. Na schooltijd, fiets ik terug naar huis en ga ik naar de stad. Daar heb ik met de tante van de vriend van mijn nicht (snap je het nog?) afgesproken. Zij heeft daar een winkel en wilde mij graag ontmoeten en samen met mij lunchen. We halen broodjes, lunchen en praten bij. Vervolgens ga ik terug naar huis om me klaar te maken voor de avond. ’s Avonds gaan we bij Popeyes eten (mijn laatste keer), rijden we nog wat door de stad en gaan we vervolgens naar Havana Lounge, weer lekker een avondje stappen!

Wanneer ik vrijdagmiddag wakker wordt, belt Elisa mij om langs te komen. Dat hadden we afgesproken! Ik zou haar helpen bij de inschrijving van haar (Nederlandse) opleiding en zij zou mijn haren vlechten. In de middag brengen we een aantal gezellige uurtjes door en in de avonduren doen we, wat we moeten doen. Leon (een vriend van Elisa) komt ook nog even langs. Erg gezellig: binnen 5 minuten valt hij in slaap en een uur later wordt hij wakker om ons te vertellen dat hij maar naar huis gaat. Helaas heeft Elisa geen vervoer om naar huis te gaan, dus blijft ze bij mij slapen.

Zaterdag staat in het teken van mijn afscheidfeestje! Een aantal mensen die mij hebben aangeboden om te helpen bij de voorbereidingen laten het deels afweten, waardoor de voorbereidingen pas aan het einde van de middag/aan het begin van de avond kunnen beginnen. Het iets wat verlate afscheidsfeestje is uiteindelijk erg gezellig. Ik krijg veel lieve cadeautjes en het is erg gezellig om met mijn Surinaamse vrienden samen te zijn (ik ben de enige bakra, Nederlander!). Na het afscheidsfeestje gaan we met een groot deel van de groep richting Zsa Zsa Zsu, waar wij mijn afscheidsfeestje goed afsluiten.

Na twee uurtjes slaap ben ik zondagochtend alweer om 8 uur wakker. Ik ben klaarwakker en besluit een begin te maken aan het inpakken van mijn koffer. Jaja, ik moet er nu toch echt aan geloven! Zodra ik mijn koffer opendoe en de eerste spullen pak, wordt ik overtroffen door een vloedgolf aan tranen. Er komt nu toch echt een einde aan mijn verblijf in Suriname. Eigenlijk ben ik de hele dag bezig met het inpakken van mijn koffer. ’s Avonds ga ik nog even bij Pieter, Floor en Mathias langs om afscheid te nemen en Paulus komt bij mij langs.

Wanneer ik maandagochtend wakker word en mijn laatste spullen aan het inpakken ben, wordt al snel duidelijk dat mijn vlucht vertraagd is. We rijden naar het hoofdkantoor van SLM voor meer informatie. Echter staan daar zo’n 50 gestrande passagiers voor me. Dit gaat ons te lang duren, dus ik besluit voor het hoofdkantoor naar SLM te bellen. De mevrouw aan de telefoon vertelt dat er nog geen informatie beschikbaar is en dat ik na 2 uur in de middag moet terugbellen.

We besluiten om met een aantal mensen te gaan zwemmen bij Colakreek, ondanks dat er nog geen informatie beschikbaar is. Het is in ieder geval wel duidelijk dat mijn vlucht vandaag niet meer zal vertrekken. Om 2 uur ’s middags krijg ik een bevestigend antwoord van de mevrouw bij SLM. Nog even genieten dus! Ik ben ’s avonds rond half 10 thuis en ik duik heel snel mijn bed in.

De volgende ochtend om 10 uur bel ik wederom naar SLM. Mijn vlucht zal om half 2 in de nacht vertrekken, dus ik heb nog een hele dag te gaan. Eigenlijk breng ik veel tijd in mijn woonruimte door. Sommige dingen weer opnieuw inpakken, schoonmaken, vegen etc. ’s Avonds krijg ik nog heel even snel bezoek van Ben en Simone. Heel leuk dat ik hen nog even kan groeten! Daarna ga ik naar het vliegveld. Op het vliegveld blijkt helaas dat ik nog een aantal spullen moet achterlaten in Suriname, omdat mijn koffer te zwaar is. Deze zullen later naar mij worden opgestuurd.

Het vliegtuig dat rond half 2 zou vertrekken, vertrekt uiteindelijk om half 3 in de nacht. Als het vliegtuig opstijgt, voel ik een traan over mijn wang. Mijn verblijf in Suriname zit er nu echt op en misschien kom ik hier nooit meer terug! Het voelt heel raar om het land en de mensen te moeten verlaten. Vervolgens sluit ik snel mijn ogen, het is immers half 3 in de nacht, dus ik ben erg moe. Ik heb een goede vlucht en ik lig heel wat uurtjes te slapen. Rond kwart over 3 (Nederlandse tijd) land ik in Nederland.

Er gaat veel door mijn hoofd, ik ben helemaal in de war! Het is raar om weer in Nederland te zijn. Gelukkig hebben mijn vader en mijn vriend mijn dikke winterjas en sjaal meegenomen. Deze heb ik wel nodig hier in Nederland! Het zal nog wel een aantal dagen duren, voordat ik geacclimatiseerd ben. Daarna volgen twee à drie weken voor het verwerken van alle gegevens, het in elkaar zetten van het onderzoeksverslag etc. De afgelopen drie maanden, zijn in ieder geval drie maanden om nooit te vergeten!

Voor de laatste keer naar het binnenland!

Geplaatst op: 11 november 2011 om 16:05:00
1 reactie(s)
Het is maandagochtend, de dag waarop ik voor de laatste keer naar het binnenland zal afreizen. In eerste instantie zou ik samen met Elisa gaan, maar dat kon op het laatste moment helaas niet doorgaan. Echter is het voor mij noodzakelijk om nog een aantal observaties uit te voeren in het binnenland, dus ik vertrek wederom alleen. Ik word om half 8 opgehaald, want ik moet om 8 uur op de Saramaccastraat zijn, heeft de chauffeur mij laten weten. Eenmaal aangekomen op de Saramaccastraat, duurt het nog een uur, voordat wij daadwerkelijk vertrekken. Eerst nog even langs de winkel, waar de binnenlandbewoners de laatste inkopen doen. Vervolgens moeten we nog wat spullen ophalen bij een huis. Jeetje, wat een spullen! Het duurt een uur voordat alles achterin/bovenop de bus zit. Rond half 11 à 11 uur vertrekken we dan écht naar het binnenland. Bij Atjoni regelt de chauffeur voor mij een korjaal en deze brengt mij naar Jaw Jaw.

In Jaw Jaw wordt ik opgevangen door een van de peuterjuffen, Ivonne, en een aantal kinderen. De kinderen brengen mij naar mijn huisje. Hier ben ik al wel eens eerder geweest! Niet veel later komt Martha, een andere peuterjuf, aangelopen. Zij woont in het huis tegenover mij en eigenlijk slaap ik niet bij Ivonne, maar bij Martha. We zitten even en kletsen. Opeens staat Martha op en loopt weg. Als zij na 5 minuten nog niet terug is, sta ik ook op en besluit ik mijn huisje een beetje in te richten. Als alles hangt, staat etc. kleed ik me om en loop ik richting de rivier. Even lekker zwemmen… daarna vraag ik Martha om eten voor mij te maken. Niet veel later brengt ze mij een heerlijke maaltijd. Ik eet mijn avondeten op en duik mijn hangmat in. Even wat uurtjes slaap inhalen.

De volgende ochtend alweer vroeg uit de veren. Eerst baden in de rivier, eten en dan richting de peuterschool. Ik zal de hele ochtend observeren. De peuterjuf komt mij telkens vertellen wat ze met de kinderen gaat doen en hoe ze het gaat doen. Je moet het mij niet vertellen, je moet het doen met de kinderen, dan zie ik het vanzelf wel. Afijn, na de peuterschool ga ik weer naar de rivier. Hier komt één van de dochters van Martha naar mij toe en ik speel met haar in het water. Als zij weer met haar vriendinnen gaat spelen, loop ik weer terug naar mijn huisje. Ik hoor kinderen zingen, ik loop er naartoe en ik kom een groepje kinderen tegen die bessen plukken. Tijdens het plukken zingen zij luidkeels, ze hebben het erg naar hun zin!

Het is tijd voor een middagdutje! Helaas word ik binnen 5 minuten alweer uit mijn hangmat gehaald. Jellert en Raymond (de studenten uit Leiden) staan voor de deur. Zij verblijven deze week in Lespansie, op loopafstand te bereiken vanaf Jaw Jaw. Nadat zij weggaan, komen er een aantal kinderen bij mijn huisje zitten. Twee meisjes beginnen mijn haren te vlechten en ik krijg speldjes met hartjes en bloemetjes in mijn haren. Hier moet ik een foto van hebben! Ik pak mijn fotocamera en al snel is mijn huisje omringd met kinderen uit de buurt. Ze willen allemaal foto’s maken en we houden ene hele fotoshoot. Daarna gaan we met z’n allen naar de rivier om te baden.

Als het donker wordt, keren we terug naar huis, waar ik mijn avondeten opeet en lekker rustig aan doe in mijn eigen huisje, met de ramen en deuren dicht.

De volgende ochtend begint weer precies hetzelfde als de ochtend ervoor: baden in de rivier, eten en dan richting de peuterschool. Een aantal kinderen van de peuterschool zaten gisteren ook bij mijn huisje. Echter moet ik deze kinderen nu negeren voor een goede observatie. Het is moeilijk, maar het lukt! Tevens vraag ik me af wat er met de kinderen gebeurd is, want ze zijn druk, niet normaal! De peuterjuf probeert verschillende lesactiviteiten, maar deze eindigen allemaal in een grote puinhoop. Kinderen rennen door het lokaal, luisteren niet naar wat de juf zegt, klimmen op de muren. Ik kijk mijn ogen uit!

Na schooltijd ga ik op zoek naar een rustig plekje, want ik wil even alleen zijn. Ik vind een rustig plekje, in de schaduw, onder een boom en aan het water. Hier breng ik bijna de hele middag door. Af en toe loop ik even naar mijn huisje om te eten en drinken of spullen te halen. De reden dat ik hier zit, is omdat ik op Elisa wacht. Zij heeft mij beloofd om vandaag alsnog te komen. Helaas is zijn telefonisch niet bereikbaar, dus ik wacht haar op bij de waterkant. Wachten, wachten, wachten… ze is niet gekomen!

’s Avonds worden mijn haren opnieuw gevlochten door een van de dochters van Martha. Ook de kinderen uit de buurt houden weer een fotoshoot. Als zij weggaan, sluit ik wederom mijn ramen en deuren. Nog even eten, want daar was ik nog niet aan toegekomen, daarna slapen.

Het is half 7 in de ochtend als mijn wekker gaat, het is donderdag. Na het baden in de rivier en eten, loop ik richting de peuterschool. Ondanks dat de peuterjuf een beetje laat is en geen sleutel van de materialenkast heeft, laat zij mij een goed geïmproviseerde ochtend onderwijs zien. Daarbij is het wel zo dat twee van de drie kinderen die gisteren de beest uithingen, er vandaag niet zijn.

Na schooltijd heb ik afgesproken met Ivonne voor een dorpswandeling. Echter kan ik haar telefonisch niet bereiken, zoals afgesproken. Ik besluit om nog even te gaan baden en het daarna nog eens te proberen. Na het baden, kan ik Ivonne nog steeds niet bereiken. Ik ga lekker aan de rivier zitten met mijn puzzelboekjes en ik probeer haar tevergeefs nog meerdere keren telefonisch te bereiken. Rond 3 uur in de middag besluit ik naar Ivonne op zoek te gaan in het dorp. Als ik haar heb gevonden, vertelt ze mij dat ze onverwachts met haar moeder naar haar kostgrondje was. Ze zal mij rond 5 uur komen opzoeken voor een dorpswandeling.

Het is 4 uur en er wordt op mijn deur geklopt. Het is Eurmi, de dochter van Martha, en zij vertelt mij dat zij de dorpswandeling zal doen. Hmm… dit is niet helemaal wat ik had gehoopt, maar laten we er het beste van maken. Ondanks dat het meisje maar tien jaar oud is, weet zij veel over het dorp te vertellen en brengt zij mij naar mooie plekjes. Als we bij haar oom langskomen, krijgen we allebei een cacaovrucht uit de boom. Van deze vrucht wordt uiteindelijk cacao gemaakt. Je kan het je bijna niet voorstellen, want het heeft een zure smaak. Al etend van de cacao, brengt Eurmi mij terug naar mijn huisje. Daar is Ivonne! Ze vraagt hoe het was en ik vraag haar of ik souvenirs bij haar kan kopen. Ik weet namelijk dat zij souvenirs verkoopt aan toeristen.

Ze brengt mij eerst naar haar huis, waar ik alle kamers moet bekijken. Vervolgens lopen we naar het vakantieoord, waar ze alle spullen voor mij wilt uitstallen. Ik zeg haar dat dat niet nodig is, maar toch stalt ze de souvenirs alsnog gedeeltelijk uit. Ik mag alle spullen rustig bekijken en Ivonne en twee andere vrouwen kijken vanaf een bankje toe. Ik kan je vertellen, dat is best frustrerend! Afijn, ik kies twee mooie panji’s uit en koop een sambabal, kommetje en kam. Dezelfde souvenirs zijn ook bij souvenirswinkels in de stad verkrijgbaar, maar nu hebben de souvenirs ook een betekenis, omdat ik weet wie ze gemaakt hebben. En ik steun een goed doel: de mensen van het dorp!

Ivonne maakt nog een klein wandelingetje met mij door het dorp en vervolgens brengt zij mij weer naar mijn huisje. Eenmaal thuis aangekomen, barst er een flinke regen- en onweersbui los, die uren aanhoudt. Ik ga lekker droog binnen zitten, alhoewel mijn huisje op een aantal plekken lekt, en niet veel later sluit ik mijn ramen en deuren. Mijn huisvleermuis, huisspin (van zo’n 10 cm groot) en huisgekko zitten ook lekker droog. Mijn huisvleermuis geeft een mooi concert weg en mijn huisspin en huisgekko ruimen alle vervelende vliegen voor mij op. Alleen mijn huiskakkerlak heb ik nog niet gezien… Afijn, ik hoef me dus niet alleen te voelen hier in mijn huisje!

Geen internet, geen stroom... geen nieuw blogbericht!

Geplaatst op: 11 november 2011 om 16:00:00
0 reactie(s)
Nadat mijn ouders, broer en vriend weer huiswaarts zijn gekeerd, heb ik twee dagen rust. Vrijdag en zaterdag doe ik niet veel. Wel probeer ik contact te maken met Elisa (een Surinaams meisje wie ik via mijn docent, Pieter, heb leren kennen). Uiteindelijk weet ik haar op zaterdagmiddag te bereiken en we spreken die avond af. We willen iets gaan doen, maar we weten niet wat. Uiteindelijk gaan we een uurtje bowlen en daarna drinken we wat. Tijdens deze avond vraagt Elisa mij of ik de volgende dag met haar en haar vrienden mee wil naar Nieuw-Nickerie.

Zondagochtend ga ik eerst met Pieter, Floor en Mathias naar de kerkdienst in de grote kerk. Na een uur verlaten wij de kerk. Het is voor een kind van twee namelijk onmogelijk om zo lang stil te zijn. We rijden nog even langs de orchideënmarkt en drinken nog wat bij Pieter thuis. Daarna brengt Pieter mij naar Elisa. Daar worden we met de auto opgehaald door Leon, Rineke en Fasia om naar Nieuw-Nickerie te gaan. De 5-uurse autorit is een belevenis op zich. Leon, de bestuurder, voelt zich niet goed en ligt half onderuit gezakt met zijn hoofd op een kussentje. Hij is degene die ons veilig in Nieuw-Nickerie moet brengen. Maar dit mag de pret niet drukken. We hebben veel lol en als ik na een tijdje naar buiten kijk, knipper ik even met mijn ogen… het lijkt wel alsof ik in Nederland ben. Een asfaltweg met aan beide kanten weilanden en koeien. We stoppen even, Leon pakt zijn pistool uit de auto en schiet een aantal keren op een tak. Er ligt dus een pistool met echte kogels in de auto… oke!

Rond 18:00 uur komen we aan op onze bestemming: een tandartspraktijk in Nieuw-Nickerie. Leon is tandarts en heeft een eigen tandartspraktijk. Wat een luxe, zoveel luxe heb ik de afgelopen maanden niet gezien! We zetten onze spullen neer, pakken onze zwemspullen en rijden naar het zwembad. Nog even zwemmen… daarna koken we eten, eten we en gaan we slapen! De volgende ochtend zijn Rineke en Fasia alweer druk aan het werk (zij zijn tandartsassistenten van Leon). Elisa en ik kunnen moeilijk op gang komen, maar uiteindelijk besluiten we Nieuw-Nickerie te gaan verkennen. Helaas is deze verkenningstocht maar van korte duur, omdat we worden getroffen door regen, wat tot de avonduren aanhoudt. Lekker binnen zitten dus!

Rond kwart over 4 wordt ik opgehaald door een taxibedrijf om naar de stad terug te gaan. Helaas moet ik nu alweer terugkeren, aangezien ik morgen moet observeren op een peuterschool. Wederom een lange rit, brengt mij om half 10 in de avond bij mijn appartement.

De volgende ochtend moet ik vroeg opstaan voor een observatie bij een peuterschool in de stad. Deze is niet ver van mijn huis, dus ik kan gewoon op de fiets. Op de terugweg wordt ik getroffen door een flinke regenbui, waardoor ik als een verzopen kat thuiskom. ’s Middags kom ik tot de ontdekking dat het internet het niet meer doet, dus ik vraag Pieter of ik bij hem kan langskomen. Natuurlijk is dit geen probleem! Wanneer ik daar ben, komt er ook visite en uiteindelijk eten we gezamenlijk. Na het eten moet iedereen weg, maar ik blijf nog even om te helpen met de afwas. Na de afwas keer ik terug naar huis, waar ik niet veel later Paulus ontmoet. Paulus is een Surinaamse vriend, die de afgelopen maand in Nederland verbleef. Hij smste mij dat hij weer terug is in Suriname!

Woensdagochtend weer vroeg op voor een observatie op een andere peuterschool. In de middag en avond werk ik het een en ander uit en bereid ik het een en ander voor, voor de volgende dagen. Donderdagochtend weer een observatie op dezelfde peuterschool als dinsdag. ’s Middags weer naar Pieter voor internet en nog even naar de stad. Helaas ben ik een beetje laat en zijn er al veel winkels dicht. Niet veel later ontmoet ik Elisa in de stad, zij brengt mij naar de bibliotheek van Paramaribo. Deze is ongeveer net zo groot als de bibliotheek in Klaaswaal, mijn geboorteplaats. Wel leuk om er even doorheen te lopen. Vervolgens gaan we naar een internetcafé. Elisa gaat binnenkort in Nederland studeren en ik help haar bij haar inschrijving via internet.

Plotseling gaan alle computers en lichten uit: stroomstoring. Wij besluiten de straat op te gaan, aangezien daar veel licht is van alle auto’s.

Reisleidster 'Tineke' mag weer uitrusten!

Geplaatst op: 28 oktober 2011 om 21:55:00
2 reactie(s)

Het moment waar ik zo naar uitkeek: bezoek van mijn ouders, broer en vriend, is helaas alweer voorbij. De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen! Aangezien ik inmiddels al aardig wat contacten heb, hier in Suriname, was ik de persoonlijke reisbegeleidster van mijn ouders, broer en vriend. Ik heb ze naar een aantal mooie plekjes gebracht, van het lekkere eten laten genieten en leuke/bijzondere laten ervaren. Mijn broer heeft al het een ander vertelt via mijn blog. Ik zal verdergaan waar hij gestopt is…

Maandag is de dag waarop we afscheid moeten nemen van mijn lieve vriend. Echter zal hij pas in de avonduren het vliegtuig in stappen, dus is er overdag nog tijd om iets leuks te doen. Na het drukke programma van de afgelopen week, besluiten we naar het zwembad te gaan. Even bijkomen en genieten van alle luxe daar! Aan het einde van de middag barst er weer een hevige bui los, dus pakken wij onze spullen. Nog even met z’n allen eten, alhoewel paps, Yorick en ik halverwege moeten afhaken, omdat we toch écht naar het vliegveld moeten. Op het vliegveld nog even wachten, van elkaar genieten en dan het moment van afscheid. De tranen rollen over mijn wangen als Yorick door de douane gaat. Een klein meisje komt voor mij staan en kijkt mij vragend aan. Vervolgens loopt ze naar haar vader en vraagt waarom ik huil, waarop haar vader antwoord: ‘Ze huilt, omdat ze blij is!’

Dinsdag besluiten we een autotour door Commewijne, het district ten oosten van Paramaribo, te maken. De meest mensen doen meerdere dagen over deze tour op de fiets. We rijden eerst naar Peperpot, waar een aantal oude, vervallen fabrieken staan. Echter hebben we het al snel gezien en rijden we door naar Peperpot Natuurpark. Een boswandeling van een uur brengt ons langs veel mooie flora en fauna. Een apenfamilie die voor je neus de weg oversteekt… heel bijzonder! Inmiddels beginnen onze buikjes te rammelen en rijden wij door naar De Plantage. Dit is een plek waar je kunt overnachten, maar waar je ook heerlijk kunt lunchen. Na de lunch rijden we via Alkmaar richting Mariënburg.

In Mariënburg is een toeristenoord met een oude suiker- en rumfabriek. We mogen bij de ingang zo doorlopen, want de gids is vandaag niet gekomen. We lopen eigenlijk een beetje doelloos rond en proberen zelf een verhaal te bedenken achter hetgeen dat we zien. We komen andere toeristen, die we inmiddels al meerder keren zijn tegengekomen, ook hier weer tegen. Zij hebben een gids bij zich, maar willen hem graag aan ons overdragen. We begrijpen al snel waarom… opa Dickart, onze gids, is 73 jaar en heeft hier zelf jarenlang gewerkt. Hij vraagt mijn vader naar zijn naam en spreekt hem de rest van de rondleiding met ‘Meneer Jaap’ aan. Mijn moeder is ‘Mevrouw Jaap’. De erg langdradige, maar interessante rondleiding eindigt met een fotosessie. Jaja, wij moeten met alles op de foto van opa Dickart. We houden het bijna niet meer van het lachen en als klap op de vuurpijl noemt opa Dickart mij ineens ‘Tineke’. De tranen rollen wederom over mijn wangen… dit keer van het lachen!

Woensdag besluiten we het westen van Suriname te gaan verkennen en we rijden richting Groningen. Na een lange rit weten we niet precies waar we zijn, dus even vragen… we zijn in Groningen! We stoppen even, lopen rond en rijden vervolgens verder. Op de terugweg rijden we via Weg naar Zee, waar een enorm groot Hindoestaans bedevaartsoord ligt. Erg indrukwekkend om te zien!

Donderdagochtend brengen mijn vader en ik de auto terug naar het verhuurbedrijf en gaan vervolgens naar de stad. Daar zouden wij mijn moeder en broer ontmoeten, maar door een storing in het telefonische netwerk kunnen we elkaar niet bereiken. Na zo’n 1,5 uur zoeken ontmoeten we elkaar op een terrasje en lunchen we. Halverwege de middag komen we thuis en moeten de koffers nog ingepakt worden. Echter blijkt al snel dat we nog genoeg tijd hebben, omdat het vliegtuig zo’n 3 uur vertraging heeft. ’s Avonds gaan we naar het vliegveld. Het afscheid valt minder zwaar dan verwacht, maar het échte besef zal nog wel komen.

Vandaag heb ik weinig gedaan. Mijn appartement geveegd, kleding gewassen, bed gewassen, geshopt en vooral rustig aan gedaan. En nu besef ik pas dat alleen wel heel alleen is… nog 3,5 week te gaan en dan keer ik weer terug naar Nederland!


Groeten uit Suriname! - deel 2

Geplaatst op: 23 oktober 2011 om 22:48:00
0 reactie(s)
Vanuit Paramaribo nogmaals een berichtje van mij, Stefan. Normaliter blogt Kitty om het thuisfront op de hoogte te houden, maar nu een deel van het thuisfront in Suriname zit, is ze niet meer zo begaan hiermee.

Nadat we tot maandag alles in en rondom Paramaribo hadden gezien, zijn we dinsdag verder het land in getrokken. We zijn begonnen met de canopy (tokkelen) bij Berg en Dal, wat Kitty al eerder heeft gedaan. Na deze onvergetelijke ervaring zijn we doorgereden naar de stuwdam die het Brokopondomeer scheidt van de Surinamerivier.

Van daaruit doorgetrokken naar Brownsweg, waar we met een grote pick-up truck de Brownsberg zijn opgereden en de nacht hebben doorgebracht in een hangmat, met uitzicht over het Brokopondomeer.

Na een korte boswandeling woensdagochtend weer de berg af gereden, terug naar Brownsweg, waar we even snel langsgaan bij de school en peuterjuffen waar Kitty stage heeft gelopen.

We rijden door naar Atjoni, onderaan het Brokopondomeer, waar we met een korjaal de rivier opvaren en na een klein uurtje varen, aankomen in Jaw Jaw, waar we een hutje gehuurd hebben.

Hier verblijven we twee nachtjes, wassen we ons en onze kleren in de rivier, zwemmen we, eten we wat de lokale bevolking voor ons kookt en genieten we van dit kleine paradijsje op aarde. Zo ver van de stad en zo afgelegen... Het lijkt wel onze eigen ‘Groeten uit de rimboe’, maar het is hier werkelijk waar fantastisch!

Nadat we donderdagavond kaaimannen zijn wezen spotten vanuit een korjaal op de rivier, varen we vrijdagochtend terug naar Atjoni. Daar rijden we met de auto terug naar Paramaribo, waar we de rest van de dag niks doen.

Gisteren (zaterdag) zijn we Paramaribo ingeweest, hebben we de markt bezocht en de nodige boodschappen gedaan, waarna we ‘s avonds bij Pieter (de docent van Kitty) zijn wezen eten.

Vandaag zijn we met een boot de Surinamerivier opgegaan, hebben we dolfijnen gezien, in de Atlantische Oceaan gezwommen, plantages bezocht en Fort Nieuw Amsterdam bezichtigd.

Sinds 16:00 uur vanmiddag hebben we te maken met flinke regen- en onweersbuien, dus opscheppen over hoe lekker het weer is, kan ik nu helaas niet. Wel hebben we het nog steeds erg naar ons zin!

Morgen zal Yorick terugvliegen naar Nederland, wij volgen donderdag. De komende dagen bezoeken we waarschijnlijk nog wat dingen in de buurt en genieten we van onze laatste dagen in Suriname.

Tot in Nederland!

Oudere berichten >>
<< Nieuwere berichten
KittyvanBuren.nl is powered by Aino CMS - © 2011 - Stefan van Buren